maandag 31 maart 2008

Kaseko in het Concertgebouw:

De stoelen gaan er weer uit

AMSTERDAM - In het Concertgebouw van Amsterdam vindt op 10 april 2008 een bijzonder éénmalig Crossover Concert plaats, waarbij verschillende muziektradities en stijlen elkaar op het podium ontmoeten: een Kaseko Crossover Concert.
Nederlandse en Surinaamse popiconen als De Dijk, Oscar Harris, Replay, Boris, Edgar Burgos, Angela Groothuizen, Berget Lewis en Jörgen Raymann vertolken met het Metropole Orkest opnieuw gearrangeerde kaseko-liederen van de legendarische Lieve Hugo en zijn tijdgenoten.

Lieve Hugo, de mateloos populaire volkszanger uit Suriname is, mede door zijn grote invloed op de ontwikkeling van Kaseko, de ongekroonde koning van deze typische uitbundige Surinaamse muziekstijl. In 1970 trad hij tijdens de afsluiting van het Holland Festival met het vermaarde Orchestra Washboard op in het Concertgebouw. Het spetterend optreden moest toen worden onderbroken om de stoelen eruit te halen, zodat er naar hartelust kon worden gedanst. Lieve Hugo overleed in 1975 in Nederland.

“Nu gaan de stoelen er weer uit”, meent documentairemaker Vincent Soekra, “en krijgen we andere koek met het Metropole.” Het Kaseko Crossover Concert is een wezenlijk onderdeel van de muziekdocumentaireserie ‘IKO -The King of Kaseko’, die ingaat op de ontstaansgeschiedenis en de ontwikkeling van kaseko en de niet weg te denken rol van Lieve Hugo. Het volgt het werkproces van de verschillende artiesten en de ritmische verbindingen die zij maken met andere internationale muziekgenres zoals klassiek, pop en jazz.

‘IKO-The King of Kaseko’ is een productie van 529 Media Productions in samenwerking met de Stichting International Kaseko Organization. De 3-delige serie wordt in december 2008 door coproducent, NPS uitgezonden. Van het Crossover Concert op 10 april wordt een tv-registratie gemaakt, die na de documentairereeks in december 2008 wordt uitgezonden door de AVRO.

Voor meer info:

529 media productions / IKO Foundation
Zeeburgerdijk 19b
1093 SK – Amsterdam
t 020 – 4639555

vrijdag 28 maart 2008

Suriname in de New York Times


In Babel of Tongues,
Suriname Seeks Itself

March 23, 2008


PARAMARIBO, Suriname — Walk into a government office here and you will be greeted in Dutch, the official language. But in a reflection of the astonishing diversity of this South American nation, Surinamese speak more than 10 other languages, including variants of Chinese, Hindi, Javanese and half a dozen original Creoles.
Making matters more complex, English is also beamed into homes on television and Portuguese is the fastest-growing language since an influx of immigrants from Brazil in recent years. And one language stands above all others as the lingua franca: Sranan Tongo (literally Suriname tongue), a resilient Creole developed by African slaves in the 17th century.
So which language should Suriname's 470,000 people speak? Therein lies a quandary for this country, which is still fiercely debating its national identity after just three decades of independence from the Netherlands.

'We shook off the chains of Dutch colonialism in the 1970s, but our consciousness remains colonized by the Dutch language,' said Paul Middellijn, 58, a writer who composes poetry in Sranan Tongo.
Nevertheless, Mr. Middellijn said English should be declared Suriname's national language, a position shared by many Surinamese who want stronger links to the Caribbean and North America. 'Sranan will survive because nothing can replace it as the language of the street,' he said.
'It is a form of communication perfect not just for poets but for the Chinese groceryman or Brazilian miner who arrived a few months ago,' he continued. 'Are they going to go through the trouble of learning Dutch? No way.'
The flexibility of Sranan, as it is commonly known, enabled it to evolve into the country's most widely spoken language. Based largely on English, it crystallized here before the Dutch traded New York with the British for Suriname in the 17th century; the colonial powers switched places but the slave populations did not.
Sranan developed an overlay of words from Dutch, Portuguese and West African languages. Today Surinamese speak it interchangeably with Dutch, depending on the formality of the setting.
For instance, lawyers use Dutch in court proceedings, while shoppers use Sranan to bargain for fish in the market. Jokes and rap music are often made in Sranan, dismissively called Taki-Taki (derived from the English 'talky talky') in the past, but at cocktail parties diplomats struggle with Dutch and get by in English.

'I do not speak Sranan,' said Suprijanto Muhadi, the ambassador from Indonesia, the former Dutch colony that sent Javanese laborers here until the eve of World War II. 'But a manservant I brought from Indonesia a year ago picked it up much easier than Dutch.'
The use of Sranan became associated with nationalist politics after Desi Bouterse, a former dictator, began using Sranan in his speeches in the 1980s. The slogan of his National Democratic Party, the biggest in Suriname, remains 'Let a faya baka!' Sranan for 'Turn the lights back on!' or, figuratively, get things working again.

But even though relations with the Netherlands are tepid, Dutch is taught in schools rather than Sranan. In 2004, Suriname became an associate member of Taalunie, a Dutch language association including the Netherlands and Belgian Flanders.
Meanwhile, amid periodic bursts of debate in Parliament to change the national language to English or even Spanish in a nod to geography, other languages here are thriving because of their use by descendants of escaped slaves and indentured laborers brought here by the Dutch from the far corners of the world.
To get a sense of the Babel of languages here, just stroll through this capital, which resembles a small New England town except the stately white clapboard houses are interspersed with palm trees, colorful Chinese casinos and minaret-topped mosques.

Slip into one of the Indonesian eateries known as warungs to hear Javanese, spoken by about 15 percent of the population. Choose a roti shop, with its traditional Indian bread, to listen to Surinamese Hindi, spoken by the descendants of 19th-century Indian immigrants, who make up more than a third of the population. And merchants throughout Paramaribo speak Chinese, even though the numbers of Chinese immigrants are small.
Venture into the jungly interior, where indigenous languages like Arawak and Carib are still heard with languages like Saramaccan, a Portuguese and English-inspired Creole spoken by descendants of runaway slaves who worked on plantations once owned by Sephardic Jews.

The linguistic diversity that makes Suriname exceptional also isolates it from its own hemisphere. Paramaribo, unlike many other regional capitals, has no direct flights to large cities like Miami or São Paulo. Instead, airlines fly to Curaçao in the Dutch Antilles or to Amsterdam, places with communities of Surinamese immigrants.
Dutch had a stronger presence in rural communities before a civil war from 1986 to 1991 destroyed many schools. As a result Sranan became even more critical for interethnic communication once peace was restored.
For a glimpse into Suriname's linguistic future, visit Belenzinho, a neighborhood here with several thousand Brazilian immigrants, many of them gold miners. The storefront signs are lettered in Portuguese instead of Dutch or Chinese. Suriname has some 50,000 Brazilians, more than 10 percent of the population.
'All I need is Portuguese since my world is Brazilian,' said Ivanildo Vieira Cardoso, 38, a miner from northeast Brazil who was sipping not a Parbo, the Surinamese beer brewed by Heineken, but a can of Nova Schin imported from Brazil.
Whether Portuguese blends into Sranan or vice versa, scholars contend that linguistic choices here reflect a tension beneath the surface of a nationalist ethos that shuns ethnic identity for unity. Resentment has emerged against Chinese and Brazilians, recent immigrant groups that are economically successful. And because Sranan is the native language for Creoles in and near Paramaribo, groups like the Maroons, descended from runaway slaves, might chafe at making it the national language.

'Is it a language that unifies us or separates us because it is associated with Creoles?' asked Paul Tjon Sien Fat, a Surinamese linguist at the University of Amsterdam. 'In our mind set, Sranan is black and Dutch is white. Suriname could not function without Sranan, but this is still an obstacle in formalizing its acceptance for many Surinamese.'
Faced with such quandaries, inertia may rule. If so, while Dutch would remain official, English is likely to gain ground. That seems to be the outcome reflected in bookstores here, with titles in Dutch and English far outnumbering books in Sranan, mainly bibles and poetry, which have gained a toehold among readers.
But even bookstore owners profess their love of Sranan. 'Sranan is very smooth, with so many influences from everywhere, something that is purely and emotionally Surinamese,' said Debora van Etten, 46, a bookseller in Paramaribo's old city. 'Taking Sranan to the next level would be bold,' she said, 'but for so many of us it would be a very big jump.'

Copyright 2008 The New York Times Company

donderdag 27 maart 2008

In verscheidenheid zonder eenheid samenleven

Lezing NiNsee

De Historische Betekenis van de Slavernij voor het ontstaan en de consolidatie van het politieke landschap van Suriname

‘Negers en Mullatten…[zijn] als vuur en water’, citeerde Rudolf van Lier in zijn boek Samenleving in Grensgebied (1977, 84).

De controversiële seksuele relaties tussen veelal slavinnen en blanke mannen, die de slavenpopulatie voor een deel lichter kleurden vormen de historische grondslag van de diepe raciale en sociaal-economische tegenstellingen onder de Creoolse bevolking.

Dew (1978), Sedney (1997), Breeveld (2000), beschrijven hoe J.A. Pengel in de jaren ‘50 gebruik maakt van deze diepgewortelde raciale tegenstelling om het leiderschap in de NPS te verwerven en daarmee een nieuwe politiek tijdperk in te luiden.

De centrale stelling van deze lezing is dat de kunstmatig gecreëerde raciale tegenstellingen ten tijde van de slavernij de historische basis vormen voor het ontstaan en de consolidatie van de etnische partij Negers politiek vanaf 1946 tot op heden.

In deze lezing gaat Dr. Natascha Adama in op de politieke betekenis van de slavernij in relatie tot de ontwikkeling van het politieke landschap na de introductie van het Algemeen Kiesrecht in 1949, de wijze waarop de verdeeldheid onder de Creolen heeft bijgedragen tot het ontstaan van de verbroederingspolitiek tussen 1954-1967 en ten slotte de parallellen tussen de wijze waarop de koloniale machthebbers de raciale verschillen voor eigen doeleinden gebruikten en de wijze waarop politieke leiders na 1949 etnische politiek bedreven om hun eigen machtsbasis te consolideren.

Dr. Natascha Adama studeerde politieke wetenschappen aan de Universiteiten van Leiden en Amsterdam en promoveerde in 2006 in Gent, België op een proefschrift over de Verbroederingspolitiek in Suriname. Zij werkt thans aan een onderzoek over interetnische integratie en de rol die historisch ontstane sociale en politieke scheidslijnen daarbij spelen. Daarnaast werkt zij aan de publicatie van haar boek over de Verbroedering. Vanaf augustus 2008 is zij verbonden aan de Duke University te Durham, North Carolina (USA) als Visiting Scholar.

Datum: woensdag 2 april 2008

Programma: 18.00 - 18.45 Presentatie

18.45 - 19.15 Vragenronde/Discussie

Contact: Drs. Ruth Dors,

of telefoon (020) 568 2083

Adres: Linnaeusstraat 35f, 1093 EE Amsterdam

NB. Bij voorkeur reserveren

Uw aanwezigheid wordt zeer op prijs gesteld!

Afsluiting met een borrel!

vrijdag 7 maart 2008

Carl Breeveld praat: “PAPA’S TORI”

Zondag 9 maart 2008

13.00 inloop; 13.30 start

Zorgcentrum – De Leeuwenhoek

Kleiweg 314– 3045 PM Rotterdam [nieuwe tijdelijke locatie]

Hillegersberg-Schiebroek; achter St. Franciscus Ziekenhuis

Te bereiken met tram 25 en 21

INFO: 010 - 2130 387 * 06 - 25 220 150

INFO: 010 - 436 14 88, De Leeuwenhoek [Gertrurde]


Kinderen zitten vaak met talloze vragen over hun vader. Binnen zwarte gezinnen uit eerdere oude generaties is moeder de persoon die meer openheid heeft naar kinderen. Waar moeders antwoorden geven op vragen van kinderen, zwijgen vaders. Wie is mijn vader eigenlijk? Waarom begrijp ik hem niet? Zijn enige vragen waarmee kinderen worstelen. Jonge generatie zwarte vaders brengen hier in verandering . Carl Breeveld van Stichting Man Mit’ Man – in Suriname - heeft een werkboek als handleiding samengesteld voor kinderen die hun vader aan de hand van vragen leren kennen

De vragen zijn heel concreet en confronterend en laten geen ruimte open voor twijfelachtigheden of onwaarheden.

Het werkboek is een mooie gelegenheid voor vaders om een stukje eigendom op te schrijven. De kans is groot dat er bij het beantwoorden van sommige vragen geheimen onthuld zullen worden, maar de schrijver roept de papa’s op die onthullingen te doen. “Je voelt je zoveel beter als je het hebt verteld, ook al gaat het niet gemakkelijk”. Aan de ene kant doet hij een beroep op de vrouwen en kinderen heel vertrouwelijk om te gaan met de verhalen en ze binnen het gezin te houden en aan de andere kant de informatie niet tegen de mannen te gebruiken.

De schrijver zegt in de toekomst meer te gaan schrijven over jongemannen, de relatie vader-zoon en de relatie alleenstaande moeder- jongens. De laatste veertig jaar hebben wereldorganisaties zich te veel, terecht, geconcentreerd op vrouwen en kinderen, waardoor de jongens en mannen in een vergeethoek zijn geraakt”.

Bronbasistekst: Ingrid Hill-Peerwijk

“Papa’s Tori” wordt tijdens Literair Café Kotomisi Shop op zondag 9 maart 2008 gepresenteerd. Discussie en interviews met de initiatiefnemers en publiek van dit project staan centraal, naast prachtige foto’s van vaders en hun kinderen.

Literair Café Kotomisi Shop is mede mogelijk gemaakt met medewerking van Humanitas Zorgcentrum De Leeuwenhoek



WEST-KRUISKADE 47B - R’DAM [7 minuten lopen vanuit CS R’dam]

010-21 30 387 | 06 25 220 150